Dit is dus het einde van het avontuur, maar wat een fantastisch avontuur !

Wanneer de dingen ons na aan het hart liggen, is het soms makkelijker om ze op papier te zetten dan om ze te uit te spreken. Wij moeten nu realistisch zijn. Als het al niet erg motiverend is om een wedstrijd met weinig deelnemers te organiseren, dan is het volslagen onmogelijk om dit te doen zonder geschikte installaties. En met het weinige aantal deelnemers dit jaar, is er werkelijk geen wedstrijd geweest, maar dan ook werkelijk geen één, waar we niet hebben moeten onderhandelen met de eigenaars opdat de wedstrijd niet afgelast zou worden. Het merendeel van de maneges wenst al jarenlang geen dressuurwedstrijden meer in hun installaties. Als de BMIP hier al een uitzondering op vormde in het verleden, dan blijven de deuren nu gesloten vanwege het te klein aantal deelnemers… Laten we eerlijk zijn : de BMIP valt sinds drie seizoenen uiteen en, als een mens op zijn 35e nog bergen kan verzetten, dan heeft hij andere prioriteiten gevonden op zijn 45e… Dit is dus het einde van het avontuur, maar wat een fantastisch avontuur !

Er zijn zeven jaren verstreken sinds de eerste organisatie van de Belgische Masters van het Iberische Paard. Wij zijn gestart vanuit de vaste overtuiging dat de functionele, mentale en lichamelijke kwaliteiten van de Iberische paarden, Spaanse zowel als Portugese, meer aandacht verdienden en meer in het daglicht gesteld dienden te worden. Wij hebben hard gewerkt om deze overtuiging te verwezenlijken, en wij volgden van dag tot dag onze doelstellingen van precisie, gezelligheid en ontwikkeling. Wij kunnen ons nog zeer duidelijk bepaalde erg vroege uurtjes herinneren waarin wij de piste opbouwden samen met Gwen en Michel net voordat de eerste deelnemers toekwamen, en een andere keer waar wij tot 4 uur ‘s morgens de laatste hand aan onze Kür-muziek legden alvorens nog 2 uur in bed te duiken, of dat de zon al opkwam terwijl wij nog bezig waren om de laatst binnen gekomen betalingen te controleren, … en hup, op weg naar de wedstrijd, een tas koffie, en daar 16 of 18 uur non-stop bezig zijn, en dit alles met een goed humeur alstublieft.

De eerste drie jaar waren geweldig maar met het toenemende succes van de BMIP was het onvermijdelijk dat wij administratieve problemen van het genre Belgische sport-politiek zouden krijgen met de zogenaamde officiële instanties. Hierop volgden twee jaren van bijzonder moeizame onderhandelingen tijdens welke wij op discrete wijze ons uiterste best hebben gedaan om het belang van onze ruiters te verdedigen in het tenslotte kleine Belgische paardenwereldje. Hoewel we uitgingen van een zwakke positie, zijn wij er toch in geslaagd om tot juiste en rechtvaardige oplossingen te komen, en dit vooral omdat wij overtuigd waren van ons gelijk. Het prijskaartje dat eraan hing om eenvoudigweg op de ingeslagen weg te mogen doorgaan met officiële juryleden : een verhoging van de vaste kosten voor iedereen en waarschijnlijk de reden van het afhaken van de eerste ruiters… Vervolgens kwam wat ongetwijfeld onze grootste vergissing is geweest : het reserveren van de Primera en Novilla proeven uitsluitend voor jonge paarden, met alleen nog buiten-mededinging deelname voor de oudere paarden. De fokkers verdedigden het feit dat hun jonge paarden niet aan de BMIP deelnamen door te zeggen dat de concurrentie met de oudere paarden « niet eerlijk » was … Er werd dus besloten om deze twee proeven voor hen te reserveren met als doel de toekomst van de BMIP veilig te stellen met de jonge generatie. Niet alleen heeft de grote meerderheid van fokkers ons niet gevolgd, maar door deze beslissing hebben wij ons ook afgesloten voor de minder ervaren ruiters die geen aansluiting meer vonden tot proeven van een voor hen geschikt niveau bij de BMIP. Wij hebben dus een toename van het aantal ruiters in de hogere proeven geconstateerd maar helaas zonder de ontwikkeling van de opvolging in de lagere… Het doel was duidelijk, het risico bekend. Maar wij hebben ongetwijfeld op het « verkeerde paard » gewed … Mea culpa. Misschien speelt het ook een rol dat gezien de moeilijkheid, de regelmaat en het harde werk dat de dressuur-discipline vraagt, sommige ruiters de moed lieten zakken en zich toegelegd hebben tot minder veeleisende en meer voldoening schenkende takken van de ruitersport. Dit valt te begrijpen en dient gerespecteerd te worden.

Het zij zo. Maar wat een prachtig avontuur op menselijk niveau ! Alleen maar mooie herinneringen ! En ontmoetingen met sympathieke en interessante mensen ! En wat een uitwisseling aan ervaringen ! Zeven jaar geleden besloten wij de avond van de lancering van de BMIP met de volgende woorden : « Jullie kunnen op onze toewijding rekenen voor dit avontuur. Maar de BMIP zullen zijn wat jullie, ruiters en entourage, ervan maken ». En inderdaad, de ruiters kunnen trots zijn. Het zijn dan ook allereerst de ruiters, zonder wie de BMIP simpelweg niet mogelijk geweest zouden zijn, die wij willen bedanken. Het zijn jullie inspanningen en constante betrokkenheid die dit alles mogelijk gemaakt hebben.

Mevrouw Gillion, Clo voor de intiemen, heeft ons vanaf de eerste dag haar vertrouwen geschonken en ons vervolgens altijd ondersteund. Zij stond altijd voor ons klaar en heeft het mogelijk gemaakt dat de beste paarden en ruiters gehuldigd konden worden tijdens de Gala-avonden die georganiseerd werden ter herinnering aan haar paard Chivas. Wij zullen hier niet zo tactloos zijn om het bedrag dat zij ons jaarlijks ter beschikking stelde te noemen, maar iedereen die een beetje kan tellen kan zich ongetwijfeld de enorme hulp voorstellen die Clo ons vanaf het begin van de BMIP heeft gegeven … Wij bedanken haar dus in het bijzonder. De samenwerking met de twee Belgische fokverenigingen was eveneens zeer positief. Wij bedanken de NBF-PRE en de ABEL voor hun regelmatige financiële steun, en in het bijzonder hun respectievelijke huidige voorzitters, de heren Marc Lejeune en Guy Vandervliet.

Wij moeten veel mensen bedanken voor hun welwillende hulp bij de organisatie van de BMIP-wedstrijden tijdens deze zeven jaar, en vooral de laatste twee jaar. Wij zijn echter bang om iemand te vergeten en noemen ze dus niet bij naam, maar bedanken ze niet minder hartelijk. Zij zullen zich wel herkennen. Niettemin zijn er twee steunpilaren van de organisatie die altijd nauw met ons samen gewerkt hebben, van de eerste tot de laatste dag, en ook toen ze zelf een zeer moeilijke periode doormaakten. Gwen Weynans en Michel Lenaerts, wij bedanken jullie heel heel hartelijk voor al jullie hulp, jullie werk en niet te vergeten jullie goede humeur ! Tenslotte willen wij de familie Van Oekel nog noemen : Daphné, Mathieu en Peter. Zij hebben zeven jaar lang geschitterd op de BMIP. Van de jonge paarden proeven tot en met de Magistrale, en ook in de Kür. Te paard en met de hele familie ! Wat een voorbeeld ! En hoe kunnen wij ooit de Europese finales in Avignon vergeten ? Denk alleen maar aan alle goede momenten in de « zadelkamer-bar van de Belgen ». Die hechte en oprechte goede verstandhouding tussen de deelnemers. En natuurlijk Palmyre, Palmyre Endenburg, die ‘s morgens vroeg al in de stallen was om iedereen een handje te helpen of om haar jas over een paardenrug te gooien omdat ze zag dat het dier het koud had. En moeten wij u nog helpen herinneren aan de regelmatige financiële steun die zij aan de BMIP gaf ? En het afscheidsdîner op de zondagavond … Wat een sfeer ! Wat een teamgeest ! En onze nationale Joelle Swaeles met haar man Pierre die aan alle Europese finales hebben deelgenomen sinds het begin van de BMIP. Meer nog dan alleen maar deelnemen, Joelle is ieder jaar teruggekomen met minimaal één Europese prijs. En ook dit jaar is ze thuis gekomen met een bronzen medaille voor de Kür en een vierde plaats op maar 0.52% van de winnares in de Magistrale. En dit alles op maar één knie ! Fantastisch, en wat een mooie organisatie die wij te danken hebben aan Philipe Roch. Als Voorzitter van de Franse MIP, nam hij ook de organisatie van de Europese finales op bekwame wijze op zich. Hij is 12 jaar geleden met de MIP begonnen en is dus in feite de basis van dit mooie avontuur in België. Wij bedanken hem hiervoor.

Terwijl wij dit schrijven overvalt ons natuurlijk een gevoel van melancholie. Tegelijkertijd, en dit klinkt misschien wat onbescheiden, hebben wij het gevoel dat de BMIP misschien wat bijgedragen hebben aan de ontwikkeling van de Iberische paarden in België en hoe ernaar gekeken wordt, ook al was niemand zich hiervan bewust. In deze zeven jaar hebben wij persoonlijk enorm veel geleerd. Wij bekijken onze paarden met andere ogen. Wij trainen ze op andere wijze. En wij selecteren ze niet meer op dezelfde manier. En wij denken en hopen dat dit ongetwijfeld ook opgaat voor anderen, de ruiters, de fokkers, de trainers en de juryleden. Zodoende denken wij dat wij een bijdrage hebben kunnen leveren aan het welzijn, het respect voor en de opwaardering van deze prachtige PRE en PSL paarden. Sommigen, maar helaas niet voldoende, hebben sindsdien besloten om met hun paarden de overstap te maken naar de officiële wedstrijden, en beantwoorden zodoende aan één van de fundamentele doelstellingen van de BMIP : de ontwikkeling van de functionele Iberische paarden bij dressuurwedstrijden, ook buiten de BMIP.

Als overtuigde enthousiastelingen valt het ons natuurlijk zwaar om deze bladzijde om te slaan.. Maar dat is nu gebeurd.
Maar laten wij bij onze overtuigingen blijven ! Zij zijn de ware motor van de mensheid en gedijen op immateriële energie. Wij bedanken jullie allemaal, voor alles. En we zullen elkaar  in 2012 terugzien op de officiële dressuurwedstrijden !

Nathou et Eric,
G.O. BMIP 2005-2011

> retour